bey

bey

ETü: [ Orhun Yazıtları, 735]
beglik oġluŋun kul kıldıġ, işilik kız oġluŋun küŋ kıldıġ [beylik oglunu kul kıldık, hanımlık kızını cariye kıldık] ETü: [ Kaşgarî, Divan-i Lugati't-Türk, 1073]
[[Aynı zamanda evinde bir beye benzediği için kocaya da bég denir.]] TTü: [ Meninski, Thesaurus, 1680]
beg بك (...) begzāde (...) begler begi (...) beglik beybaba "(argo)" [ A. Fikri, Lugat-ı Garibe, 1889]
beybaba: Hatırlı adamlara söylenir.

<< ETü bég reis, şef, soylu kişi ≈ Soğd bg bey, reis, rabb, tanrı ≈ Ave baga/bağa a.a. ≈ Sans bhága bey, hükümdar, tanrı << HAvr *bhag- ihsan etmek, bahşetmek, yedirmek

 bahş

Not: Eski Türkçe soyluluk ifade eden sıfat ve rütbelerin hemen hepsi İrani dillerden alınmıştır.

Benzer sözcükler: beğ, beybaba, beyefendi, beylerbeyi, beylik, beyzade, boy beyi, derebeyi, derebeylik

Bu maddeye gönderenler: ağabey, bahadır, başbuğ, beğen- (beğeni), begüm, fağfur


09.09.2017
bey2

Ar bayˁ بَيْع z [#byˁ faˁl msd.] satma, satış sözleşmesi yapma Ar bāˁa باع zsattı